Als het gaat om het ontkennen van andermans positieve ervaringen, is een gechargeerd voorbeeld dat van de oude, belezen bibliothecaris vol boekenwijsheid, met een hoofd vol van spirituele kennis afkomstig uit boeken, maar zonder eigen mystieke ervaringen, en wie de mystieke ervaringen van een jonge mysticus opzij schuift als onzin, omdat hij die ervaringen niet kan ondersteunen met zijn eigen persoonlijke ervaringen en deze ook niet worden bevestigd door het theoretische referentiekader dat hij heeft ontwikkeld door de vele boeken die hij heeft gelezen. Het is een botsing van theorie en ervaring, waarin de bibliothecaris zijn eigen mind en kennis centraal stelt, zijn mind en kennis onvoldoende relativeert als instrument om grotere realiteiten waar te nemen, maar deze ondertussen wel als een “ongewortelde barometer” hanteert in de beoordeling van het waarheidsgehalte van andermans ervaringen. Het zijn symptomen die duiden op het laten prevaleren van de mind en de theorie boven het gevoel en de ervaring. Een onvermogen het zich voor te stellen en een weigering zich open te stellen voor de mogelijkheid dat een ander een realiteit ervaart die men zelf niet ervaart.

Het is ook de dieperliggende reden waarom intellectuelen vaak atheïstisch zijn. Niet omdat ze kritisch zijn en empirisch bewijs vereisen, dat is wat ze zichzelf begrijpelijkerwijs vertellen. Nee, het is omdat hun dominante intellect hen juist belemmert het bewijs te ervaren en hun innerlijke gevoelswereld als kompas te gebruiken. Toen ik 30 jaar geleden op de universiteit rondliep en naar de geleerden daar keek, dacht ik: deze mensen, deze atheïstische intellectuelen, staan het dichtst bij de waarheid van het bestaan, met hun verheven, doordachte ideeën. Nu, 30 jaar later, weet ik: deze mensen staat het verst van die waarheid af. Als kinderen van de Matrix illusie, gevangen in hun hoofd, waarin hun intelligentie en theorethisering hen eerder tegenwerkt dan voor hen werkt. “The mind is the prison.” Mensen als Yuval Noah Harari, die met sterke woorden het materialisme en ongoddelijkheid propageren, zijn daar het extreme voorbeeld van en het meest verwijderd van die waarheid. Het zijn geen toevallige, willekeurige ideeën die zij dragen, het zijn logische voortvloeisels van de mate waarin zij in hun hoofd vastzitten, en vastgeketend zijn aan de materialistische, externe werkelijkheid, en alles van daaruit verklaren, zoals Nietzsche en Darwin dat ook deden.

Gronden, het diep landen in het lichaam, en het zakken in het hart, zijn essentieel omdat het belichaamde gevoel en niet de gedachte ons de route naar waarheid wijst. Het geeft het hart de gelegenheid om de mind aan te spreken om zich te openen voor de mogelijkheid dat er meer is dan de mind zich kan voorstellen. De waarheid die mystiek, gnostisch, goddelijk en multidimensionaal is. De waarheid die ons achter de schermen van de Materiële Schepping laat kijken, die theosofisch en esoterisch van aard is, en niet slechts filosofisch, niet slechts een zwevende, mentale constructie, opgesloten in een ideële sfeer binnen de mind. Die waarheid kan niet bedacht worden, die kan alleen ervaren worden. Het is in de belichaming waar het weten ontstaat, vanuit ervaring, voorbij geloof of beredenering.

Ik ben geen technisch expert op het gebied van astrologie, hoewel ik me er wel al sinds mijn jeugd een beetje mee bezig houd, meer op een intuïtieve dan een rationele manier, meer in het analyseren van menselijk gedrag. Ik herken in grote lijnen de trekken van de persoonlijkheidstypen binnen de sterrenbeelden in mensen, maar relativeer ze tegelijkertijd ook, omdat zoveel andere factoren ook invloed uitoefenen op de vorming van onze persoonlijkheid, met name onze zielegeschiedenis voorbij dit leven, en de oude trauma’s die ons emotionele leven in het heden beïnvloeden. Mijn geboortedatum (1 december) valt in de periode die wordt toebedeeld aan het zogenaamde 13e sterrenbeeld “Ophiuchus”. Tegelijkertijd zie ik ook veel invloeden van de Boogschutter in mezelf terug, zoals de sterke drang naar vrijheid en waarheid, en het optimisme van Jupiter.

Het kan mij ook eigenlijk niet zo heel veel schelen of de Lion’s Gate astrologisch verantwoord kan worden of in welke maand het valt van de door de mens bedachte, lineaire kalender. Er zijn zoveel verschillende astrologische systemen, die deels botsen en deels in overeenstemming zijn. De astrologische discussie rondom de legitimiteit van de Lion’s Gate is voor mij een aangelegenheid waar ik weg van blijf, omdat ik de astrologische theorie daarin door onvoldoende kennis niet gedegen zelf met mijn eigen persoonlijke ervaring kan staven. De ervaring en de vruchten zijn voor mij doorslaggevend en overtuigend, en niet de astrologische uitlijning, de kalender die we hanteren of de specifieke, numerologische rol van het getal 8. Numerologie en wiskunde spelen een grote rol in de constructie van de werkelijkheid, maar dat betekent niet dat de 8 een voorwaarde vormt voor de rol van de Lion’s Gate. Wat volgens mij vooral van belang is voor de betekenis van de Lion’s Gate, is niet de maand augustus of het getal 8, maar de invloed van Sirius en onze Zon op dat moment, ongeacht de uitlijning. De energie van Sirius draagt een grote impact op ons zonnestelsel, zoals Orion en de Pleiaden dat ook doen, ieder op hun eigen blauwdrukmatige manier, voorbij wat astrologie ons leert. Eén van de mensen wiens informatie altijd synchroon liep met mijn eigen ervaringen binnen het ascensieproces, was Celia Fenn. En zij zei ook over de Lion’s Gate: “Het is een energetische uitlijning die niet afhankelijk is van welke astrologische formatie dan ook”. Mensen doen de spirituele waarheid van de Lion’s Gate zwaar te kort door diens waarheid en waarde weg te wuiven vanwege discussies rondom de astrologische uitlijning en de Gregoriaanse kalender.

Verder is het ook zo dat de Lion’s Gate exact plaats vindt op het moment dat de Zon zich op het noordelijk halfrond in de hoogzomer periode bevindt, halverwege de zomerzonnewende en de herfst equinox. Het is precies het jaarlijkse moment waarop de invloed van de Zon het sterkst is. Dat kan geen toeval zijn, en ook dat staat geheel los van de kalenders die wij verkiezen te gebruiken, of we nou een 12 maanden tellend jaar of een 13 maanden tellend jaar hanteren. Hoogzomer is hoogzomer, ongeacht welke maand wij aan die periode hebben toebedeeld. En aangezien we in een spirituele, continu evoluërende realiteit leven waarin de Zon een grote rol speelt, ligt het heel erg voor de hand dat hoogzomer een belangrijk jaarlijks moment vormt in die evolutie, en de zonnekracht dan een sterke impuls draagt voor transformatie. Bovendien is de Zon niet slechts een fysieke Zon zonder bewuste intelligentie. Het is een levend bewustzijn dat ook de functie van een tussenstation draagt voor energie en informatie die vanuit de Universele Zon en Galactische Zon naar ons zonnestelsel stromen. En reken maar dat er met “hoogzomer” extra energie en informatie via de Zon naar de Aarde stroomt, ongeacht de kalender die de mens bedacht heeft om structuur aan tijd te geven.

Proberen donkere krachten dergelijke grote mijlpalen, als de Lion’s Gate en de zonsverduistering naar hun hand te zetten? Natuurlijk, zonder enige twijfel. Daar hoeven we niet over te discussieren, dat is het spel van de Schepping. Maar maak niet de fout je alleen maar daarop blind te staren en te denken dat het daardoor slechts negatieve aangelegenheden zijn. Want dan wint de angstige mind weer terrein. Het zijn overwegend positieve aangelegenheden die evolutie vooruitstuwen, die donkere krachten tevergeefs proberen te frustreren. Zie wat zij doen als een druppel op een gloeiende plaat, niet meer dan dat. Als een mug die de olifant van richting probeert te veranderen. Die krachten voeren momenteel een verloren wanhoopsstrijd, en weten in hun achterhoofd dat hun laatste uur heeft geslagen op Aarde en dit zonnestelsel. Zij weten dat alles in de kosmos in cycli beweegt, en zij weten dat hun tijd en speelruimte hier op raakt, en dat dat wordt afgedwongen door energetische macroprocessen, zoals kosmische straling, die niet tegen te houden zijn. Hetzelfde geldt voor chemtrails en pogingen om het zonlicht te blokkeren. Allemaal tevergeefse pogingen om de enorme kracht van de “metafysische astrofysica” tegen te houden, de astrofysische krachten die door gigantische, geestelijke krachten worden aangestuurd, onder leiding van God. Het einde van de dualiteit op Aarde wordt afgedwongen doordat de planeet een nieuw, hoogfrequent kwadrant binnen de Galaxy binnen is getreden. En Moeder Aarde heeft zich, met behulp van het leger aan lichtwerkers, daar succesvol op weten voor te bereiden, door haar lichtgrid te herstellen en voldoende Licht te gaan belichamen, nodig om te kunnen gedijen in de nieuwe galactische frequenties. Dat is de eenvoud van de situatie op macroniveau, en daar is geen duale kracht op Aarde tegen opgewassen.